Hemelvaartdag

Avond voor hemelvaartdag. Wat gaan we doen?
Alle kinderen mee naar de boot? Of allemaal naar Villa Flora ( logeer opvang). Ik hoor Daan al zeggen: "heb je last van ons of zo?"
Of Wouter voor het eerst alleen thuis en de anderen met ons mee, naar de boot.
Dat laatste gaat het worden, denk ik.

Maar dan moeten we eerst alles bij elkaar pakken en meenemen naar de boot.
Eens even kijken of de " Sir Edward Pellew"  zoveel draagkracht heeft!
Maar goed, dan moet natuurlijk de optimist: " Hornblower" ook mee. Ik ben benieuwd of Joost er mee wil varen. Met zwemvest aan natuurlijk!

HI, IK BEN WEER TERUG

Ik heb mijn haar af laten knippen zodat mijn pruik en mijn hoedje weer goed zit.
Ik zit nog steeds midden in de molen van de revalidatie, revalidatiecentrum, Het Behouden Huys ( oncologisch instituut), ADHD- noord, en het UMCG.
Maar goed, het gaat steeds een stukje beter.
Eigenlijk is het steeds zoals mijn haptonoom zegt: bij iedere twee stappen vooruit, is er is er altijd een achteruit...
En ik denk dat dat ook zo is.
Waar ik mij wel steeds zorgen over maak, is de impact dat dit alles zal hebben op mijn familie.
Niet alleen op mijn eigen gezin, maar ook mijn ouders. Mijn broer en schoonzusje, mijn andere schoonzusjes.

Ik weet niet zo goed waarom dat is, of ik voel gewoon minder en komt alles gewoon minder hard bij mij binnen, of ik heb mijn eigen gevoel zo tight afgesloten dat ik er niet meer bij kan komen.

We shall see...

Donderdag 5 april

Ik zit nu vol op in de revalidatie; ADHDnoord, UMCG, Beatrixoord, Het Behouden Huis, de haptonoom. En ik moet zeggen het is wel veel maar op dit moment gaat het redelijk goed.
De afgelopen weken ging het zo slecht dat ik nog geen berichtje kon intikken. Ongelofelijke trilvingers. Maar het wordt steeds beter.
Gisteren is de kapper geweest en zij heeft mijn haar geknipt. Vrij kort, maar met een haarband is het te doen. Een beetje geknutsel, ik moet nog iets van wax of foam hebben of zoiets.
Ik ben ook echt niet handig met die dingen. Waarom denk je dat ik lang haar heb?! Gewoon opknopen die handel.... met een leuke speld dan!

Nu moet ik nog de dingen in mijn leven terug zien te vinden die ik leuk vind...
Dat zijn er een heleboel, maar welke zijn haalbaar. Musicals gaat niet lukken, te veel lawaai. Lezen lukt ook (nog) niet. Dankzij mijn trilhanden komt er van tekenen ook niet veel terecht. Muziek geeft te veel lawaai, en dansen gaat ook niet al te erg lukken.
Want wanneer ik mijn hoofd draai, dan val ik om.
Het zit dus niet mee, het blijft een zoektocht.....

Vrijdag 18 Februari

Ik lig nog steeds in bed. Vanochtend al om 6.45 opgestaan om de kids naar school te krijgen. Gelukkig kwam mijn vader om Joost naar school te brengen.
Robert er niet vandaag.
En op de dagen dat ik alleen ben dan voel ik me raar. Alsof ik bij de muren omhoog kan lopen.
Waarschijnlijk moet dit wennen of zo, maar het voelt heel raar. Elke dag is weer een dag en elke dag is weer een mooie dag.
Maar op de ene of andere manier werkt dat toch niet zo.
Ik kan wel gillen, of iets in die trant.
Ik heb een heel jaar van optimisme achter de de rug. Ik ben steeds rustig geweest.
Dan in een keer de operatie.
En dan de bestraling. 28 keer!
Het is op, geloof ik...

Woensdag 16 februari

Weer een rare dag vandaag. Anne was er vandaag. Zij heeft meegeholpen de katten naar de dierenarts te krijgen. Een van hen heeft een hartruis, waarvoor medicijnen. En beiden een injectie. Kassa....
Toen naar huis.
Anne ook naar huis, en toen kwam Willemijn. Die komt op woensdag het huishouden doen.
Broodje mee gegeten, zij haar business, ik de mijne. In bed dus. Heb ook daadwerkelijk geslapen.
Opgestaan, schoenen aan en ik ben gaan wandelen. Het lange stuk. Om de sloot heen.
Heb ook nog in de zon gezeten....
Ik ben nog weer in bed gekropen toen ik weer terug kwam. En ik zit er nu nog.....
Robert zegt dat ik te veel doe. Wat moet ik dan doen, schaapjes tellen.....?

Zaterdag 12 Februari

Vandaag lukt het nog niet om tegen me zelf te zeggen, het word een mooie dag vandaag.
Misschien morgen, of overmorgen.
Morgen komen mijn broertje en schonezussie langs, dat is ook lang geleden.
We zien wel hoe het van de week loopt

Woensdag 2 februari 2011

Vandaag gaat het dan gebeuren.
De laatste bestraling. De allerlaatste...
En daarna kan ik wel een week lang slapen, en misschien wel een week lang huilen. Maar alles met een glimlach. Want ik leef nog steeds.
Mijn halve hoofd is kaal er loopt een joekel van een litteken aan de linkerkant boven mijn oor.
Maar dat geeft allemaal niets.
Zoals ik zei, ik heb mijn pruik. Al moet ik daar nog wel mee heen, want zoals hij nu zit is niet echt comfi.
Het haar aan de linkerkant is bijna weg, maar het haar aan de rechterkant is op lengte. Wel veel dunner, maar op lengte. dus wat ik daar nu weer mee moet....

Wat ik hoop is dat ik  en vooral de anderen de wind er weer een beetje onder krijgen. Alles ligt er op dit moment een beetje vervallen bij.
We hebben een hoop hulp, van alle kanten, maar ik wil eigenlijk zo graag weer genieten van het leven.