Vrijdag 18 Februari

Ik lig nog steeds in bed. Vanochtend al om 6.45 opgestaan om de kids naar school te krijgen. Gelukkig kwam mijn vader om Joost naar school te brengen.
Robert er niet vandaag.
En op de dagen dat ik alleen ben dan voel ik me raar. Alsof ik bij de muren omhoog kan lopen.
Waarschijnlijk moet dit wennen of zo, maar het voelt heel raar. Elke dag is weer een dag en elke dag is weer een mooie dag.
Maar op de ene of andere manier werkt dat toch niet zo.
Ik kan wel gillen, of iets in die trant.
Ik heb een heel jaar van optimisme achter de de rug. Ik ben steeds rustig geweest.
Dan in een keer de operatie.
En dan de bestraling. 28 keer!
Het is op, geloof ik...

Woensdag 16 februari

Weer een rare dag vandaag. Anne was er vandaag. Zij heeft meegeholpen de katten naar de dierenarts te krijgen. Een van hen heeft een hartruis, waarvoor medicijnen. En beiden een injectie. Kassa....
Toen naar huis.
Anne ook naar huis, en toen kwam Willemijn. Die komt op woensdag het huishouden doen.
Broodje mee gegeten, zij haar business, ik de mijne. In bed dus. Heb ook daadwerkelijk geslapen.
Opgestaan, schoenen aan en ik ben gaan wandelen. Het lange stuk. Om de sloot heen.
Heb ook nog in de zon gezeten....
Ik ben nog weer in bed gekropen toen ik weer terug kwam. En ik zit er nu nog.....
Robert zegt dat ik te veel doe. Wat moet ik dan doen, schaapjes tellen.....?

Zaterdag 12 Februari

Vandaag lukt het nog niet om tegen me zelf te zeggen, het word een mooie dag vandaag.
Misschien morgen, of overmorgen.
Morgen komen mijn broertje en schonezussie langs, dat is ook lang geleden.
We zien wel hoe het van de week loopt

Woensdag 2 februari 2011

Vandaag gaat het dan gebeuren.
De laatste bestraling. De allerlaatste...
En daarna kan ik wel een week lang slapen, en misschien wel een week lang huilen. Maar alles met een glimlach. Want ik leef nog steeds.
Mijn halve hoofd is kaal er loopt een joekel van een litteken aan de linkerkant boven mijn oor.
Maar dat geeft allemaal niets.
Zoals ik zei, ik heb mijn pruik. Al moet ik daar nog wel mee heen, want zoals hij nu zit is niet echt comfi.
Het haar aan de linkerkant is bijna weg, maar het haar aan de rechterkant is op lengte. Wel veel dunner, maar op lengte. dus wat ik daar nu weer mee moet....

Wat ik hoop is dat ik  en vooral de anderen de wind er weer een beetje onder krijgen. Alles ligt er op dit moment een beetje vervallen bij.
We hebben een hoop hulp, van alle kanten, maar ik wil eigenlijk zo graag weer genieten van het leven.

Vrijdag 28 Januari 2011

We zijn er weer! Wat een gedoe zeg.
Na een hoop gesteggel met de neurolooog en voorgaande neurologen eindelijk een middeltje gekregen dat inderdaad gaat helpen.
In de laatste 4 dagen!
Ik hoef hoef nog maar 4 dagen. Vandaag en volgende week nog maar 3 dagen. En dan ben ik klaar.
En dan kijken hoe het met de medicijnen gaat ,maar dat is een volgende stap.
Ik ben straks zo blij dat ik van dat UMCG af ben.
Elke dag weer dat stuk heen en weer. En aldoor weer door Robert, of mijn ouders. Een taxi was niet mogelijk, die wilden mij de auto niet eens in hebben.
Ik was zo beroerd, vooral in de eerste weken.
Maar nu gaat het een stuk beter.
Straks eerst nog even naar naar de kapper, wat dat wat er op zit is niet echt veel meer.

Zaterdag 22 Januari 2011

Lieve allemaal,
Het bloggen startte knap kl....
Misschien hebben jullie het al gehoord, maar de eerste week bestraling was echt bagger. Toevallen, absences. Er moesten allerlei medicijnen aan te pas komen, om de boel weer op regel te brengen.
De tweede en de derde week ging het wel redelijk. En nu in de vierde week gaat het weer achteruit. Vanaf maandag nog 8 dagen, dan ben ik klaar.....
Ik heb mijn pruik en vanaf het voorjaar mijn hoedje.
Je krijgt mij niet zomaar klein.....

Woensdag 19 Januari

Allereerst iedereen een goed en voorspoedig en gzond 2011 voor dit jaar!
Ik ben het het wel van plan.
In de laatste week van 2010 ben ik met de bestraling begonnen, dus die loopt al een tijdje.
Vanaf vandaag dus nog twee weken. 28 keer in totaal.
Ik ben heel benieuwd. Kijken hoe het allemaal gaat lopen.
Ik wil vanaf deze plek iedereen bedanken die aan mij gedacht heeft, en een kaartje gestuurt heeft.
Ook dat heeft me heel erg goed gedaan.
Hier staan ze allemaal met verbazing te kijken hoe het haar van mijn hoofd valt, ik koop er wel een petje voor en schaf een pruik aan.
Dus dank voor iedereen.